Pawilony Ihlamura położone są w dolinie Ihlamur, położone pomiędzy wzgórzami Beşiktaş, Yıldız i Nişantaşı. Historycznie rzecz biorąc, od XVIII do początków XX wieku, obszar ten był popularnym miejscem wycieczek wiejskich. Dolinę ozdobioną platanami i lipami ocieniał potok Fulya.

Początki i rozwój

Dolna część doliny, obejmująca pawilony Ihlamur, była początkowo własnością Hacı Hüseyina Agha, administratora cesarskiej stoczni za panowania sułtana Ahmeda III (1703-1730). Później stał się własnością państwa i został przekształcony w ogród cesarski. Znaki historyczne, takie jak kamienie łucznicze w górnej dolinie, wskazują, że sułtan Selim III (1789-1807) i sułtan Mahmud II (1808-1839) organizowali na tym terenie zawody łucznicze.

Transformacje sułtana Abdülmecida

Za panowania sułtana Abdülmecida (1839-1861) trzecia część doliny została zagospodarowana i zaprojektowana jako „Ogród Rozmów”. W latach 1848-1855 zastąpił skromny pawilon wspomniany przez francuskiego poetę Lamartine'a dwoma nowymi, zmieniając nazwę obszaru na „Nüzhetiye”, co oznacza „ulgę, świeżość, radość i szczęście”.

Późniejsze zastosowania i znaczenie historyczne

Za panowania sułtana Abdülaziza (1861-1876) w cesarskim ogrodzie odbywały się rozmaite rozrywki i mecze zapaśnicze, pozostając ulubionym miejscem kolejnych sułtanów i ich rodzin. Po proklamowaniu Republiki pawilony Ihlamur zostały w 1951 r. przeniesione do gminy Stambuł i mieściły się w nich Muzeum Tanzimat (Reorganizacji).

W 1966 roku pawilony Ihlamur przydzielono Pałacom Narodowym, a po szeroko zakrojonym zagospodarowaniu terenu w 1985 roku otwarto je dla publiczności jako muzeum, prezentując ich oryginalne wyposażenie.

Pawilony: uroczyste i orszak

Pawilony Ihlamur składają się z dwóch głównych konstrukcji:

Pawilon ceremonialny: Pawilon ten służył jako biuro i recepcja sułtana. Jest to cud architektury z holem wejściowym, dwoma bocznymi pokojami, klatką schodową w stylu barokowym i misternymi dekoracjami reliefowymi. Wnętrza urządzone są w stylu zachodnim, popularnym w XIX-wiecznych pałacach osmańskich, a wystrój uzupełniają europejskie meble i wyposażenie.

Pawilon świty: Pawilon ten przeznaczony był dla świty i rodziny sułtana. Jego tradycyjna architektura obejmuje centralne pomieszczenie przypominające hol, otoczone narożnymi pokojami, ze ścianami ozdobionymi sztukateriami imitującymi marmur w różnych kolorach.

Obydwa pawilony były wykorzystywane głównie do jednodniowych wycieczek sułtanów i do zabawiania zagranicznych dygnitarzy, co odzwierciedlało mieszankę użytku osobistego i oficjalnego w tamtych czasach.