Ihlamur Pavilions – wejście bez kolejki do kasy z audioprzewodnikiem

Wszystko o Ihlamur Pavilions

Ihlamur Pavilions znajdują się w dolinie Ihlamur, pomiędzy wzgórzami Beşiktaş, Yıldız i Nişantaşı. Historycznie, od XVIII do początku XX wieku, obszar ten był popularnym miejscem wypoczynku poza miastem. Dolina, porośnięta platanami i lipami, była zacieniona przez strumień Fulya.

Pochodzenie i rozwój

Dolna część doliny, w której znajdują się Ihlamur Pavilions, należała początkowo do Hacı Hüseyin Aghy, administratora cesarskiej stoczni za panowania sułtana Ahmeda III (1703–1730). Później teren stał się własnością państwową i został przekształcony w ogród cesarski. Historyczne znaki, takie jak kamienie łucznicze w górnej części doliny, wskazują, że sułtan Selim III (1789–1807) oraz sułtan Mahmud II (1808–1839) organizowali w tym miejscu zawody łucznicze.

Przekształcenia za sułtana Abdülmecida

Za panowania sułtana Abdülmecida (1839–1861) trzecia część doliny została zagospodarowana i zaprojektowana jako „Conversation Garden”. W latach 1848–1855 zastąpił on skromny pawilon wspomniany przez francuskiego poetę Lamartine’a dwoma nowymi pawilonami, nadając temu miejscu nazwę „Nüzhetiye”, oznaczającą „ulgę, świeżość, radość i szczęście”.

Późniejsze wykorzystanie i znaczenie historyczne

Za panowania sułtana Abdülaziza (1861–1876) ogród cesarski był miejscem różnych rozrywek i zapasów, pozostając ulubioną lokalizacją kolejnych sułtanów i ich rodzin. Po ogłoszeniu Republiki Ihlamur Pavilions zostały przekazane w 1951 roku władzom miejskim Stambułu i mieściło się tu Muzeum Tanzimatu (Reorganizacji).

W 1966 roku Ihlamur Pavilions przekazano pod zarząd National Palaces, a po szeroko zakrojonych pracach krajobrazowych otwarto je dla zwiedzających w 1985 roku jako muzeum, prezentujące oryginalne wyposażenie.

Pawilony: ceremonialny i retinue

Ihlamur Pavilions składają się z dwóch głównych budynków:

Ceremonial Pavilion: Pawilon ten służył jako gabinet i miejsce przyjęć sułtana. To prawdziwe architektoniczne arcydzieło z holem wejściowym, dwoma bocznymi pomieszczeniami, schodami w stylu barokowym oraz misternymi dekoracjami reliefowymi. Wnętrza utrzymane są w stylu zachodnim, popularnym w XIX‑wiecznych pałacach osmańskich, z europejskimi meblami i wyposażeniem.

Retinue Pavilion: Pawilon ten przeznaczony był dla świty i rodziny sułtana. Jego tradycyjna architektura obejmuje centralną salę otoczoną pomieszczeniami w narożnikach, a ściany zdobi sztukateria imitująca marmur w różnych kolorach.

Oba pawilony były wykorzystywane głównie podczas dziennych wizyt sułtanów oraz do przyjmowania zagranicznych dostojników, odzwierciedlając połączenie funkcji prywatnych i oficjalnych.