استانبول با لایه‌های تاریخ، صدای فری کشتی‌ها و عطر آرام چای سیاه که از فنجان‌های به شکل لاله بلند می‌شود، به شما خوش آمد می‌گوید. این شهر در دو سوی تنگه بسفر زندگی می‌کند و اروپا و آسیا را مانند برگ‌های چای در یک çaydanlık به هم می‌آمیزد. از ندای صبحگاهی تا آخرین ترام واگن‌دار که به خانه می‌رسد، چای پیوندی است که هر لحظه را با دیگری می‌پیوندد. برای مسافران روی عرشه کشتی، برای فروشندگان قدیمی در بازار بزرگ و برای دانش‌آموزانی که با کتاب‌هایشان ورق می‌زنند، چای با ظرف‌های شیشه‌ای لاله‌سان سرو می‌شود. هر جا که بروید، صدای آرام شیشه به مهمان‌نوازی نزدیک بودن را می‌گوید.
