Sztuka i architektura kiosku kafelkowego

Kiosk kafelkowy to monumentalny budynek, który ukazuje rozwój stylistyczny sztuki mozaiki w pierwszym okresie osmańskim z nowymi kompozycjami i kolorami. Kompozycje geometryczne i duże Kufič oraz tuluth napisy zwiększają efekt w części wejściowej. Konstrukcja wzięła swoją nazwę od prezentowanych na niej dzieł sztuki z płytek.

Architekt Tiled Kiosk nie jest pewien, jednak niektóre źródła podają, że został zbudowany przez architekta Atika Sinana. Jest to najstarszy z przykładów architektury cywilnej, który sułtan Mehmed II zbudował w Stambule.

Chociaż Kiosk Kaflowy został zbudowany w okresie osmańskim, jego konstrukcja architektoniczna nosi wielkie ślady państwa Seldżuków. Wielkie Państwo Seldżuckie powstało w Anatolii na początku XI wieku i stało się jednym z największych imperiów powstałych w historii Turków. Z tego powodu nieuniknione było, że Imperium Osmańskie byłby pod wpływem Seldżuków pod względem sztuki i architektury, jak w przypadku Kafelkowego Kiosku. muzeum w pawilonie kafelkowym, muzeum w pawilonie kafelkowym Stambuł, kiosk kafelkowy, muzeum kiosku kafelkowego, muzeum archeologiczne w Stambule, muzeum archeologiczne w Stambule, cena biletu do muzeum archeologicznego w Stambule.

Wielokulturowa struktura państwa Seldżuków, obejmującego Azję Środkową i Anatolię, znajduje odzwierciedlenie także w dziełach sztuki. W ceramice i płytkach szczególnie widoczne są wzory z postaciami ludzkimi, rzeźby i postacie zwierząt. W architekturze seldżuckiej widoczne są proste budynki z wieloma kolumnami i szerokimi kopułami, jak w Tiled Kiosk. Rezydencja jest także doskonałym przykładem tureckiej architektury domów drewnianych z czterema pokojami wokół sofy pośrodku.

Kolekcja muzeum kiosków kafelkowych

W zbiorach Muzeum Kiosków Kaflowych znajduje się około 2000 artefaktów z okresu seldżuckiego i osmańskiego, pochodzących z okresu od XI do początków XX wieku.

Płytki i ceramika wybrane z tych kolekcji to; the Okres seldżucki w pokoju na lewo od wejścia, technika Slip i praca Mileta w otwieranym na lewo iwanie, Iznik wykonany w pięciokątnym wysuniętym pomieszczeniu z salą środkową, Kütahya wykonany w prawym narożnym pomieszczeniu od strony parku Gülhane, oraz Artefakty wykonane przez Çanakkale w prawym iwanie, który otwiera się na zewnątrz. Są one prezentowane w kolejności rozliczenia, zaczynając od lewej strony i kontynuując.

• Ołtarz z płytek

Ołtarz kaflowy Karamanoğlu İbrahim Bey Imaret, datowany na rok 1432, wykonany techniką kolorowego szkliwa, która dominowała w sztuce kafli wczesnego okresu osmańskiego, datowanej na drugą połowę XIV i początek XV wieku, znajduje się na po prawej stronie wejścia w środkowym holu.

Pod koniec XIX wieku tzw mihrab został zdemontowany przez Halila Edhema Beya i przetransportowany do Stambułu z İbrahim Bey Imaret, który z czasem uległ zniszczeniu w Karamanie. Zamontowano go na swoim miejscu w Kiosku Kaflowym na początku XX wieku. Na panelu inskrypcyjnym mihrabu, który składa się z płytek kafelkowych z dekoracją ziołową i geometryczną; 20. (Ayet-el Kursi Koranu) werset Bakara Sury jest napisany w nzapytaj kaligrafii, a 256. i 257. werset są zapisane kufič kaligrafia.

• Fontanna Ab-ı Hayat (Woda Wieczności).

Jedna z nisz lewego narożnego pomieszczenia od strony parku Gülhane, za panowania III. Murad (1574-1595), została przekształcona w fontannę. Uwagę przykuwa postać pawia pośrodku motywów kwiatowych na kamieniu lustrzanym. W zdobieniach zastosowano złocenie techniką pracy ołówkiem.

Z dwóch marmurowych inskrypcji zapisanych w dwunastu kupletach ta'liq kaligrafia na bocznych ścianach należy rozumieć, że fontanna została zbudowana w 999 r. (kalendarz gregoriański 1590 r.), a Kiosk Kaflowy nazywano wówczas „Szklanym Pałacem”.

Naprzeciwko fontanny umieszczono kopię obrazu olejnego z 1904 r. zatytułowanego „Fontanna Ab-ı Hayat”, wykonanego przez Osmana Hamdiego Beya, w ramach ostatecznych aranżacji, które rozpoczęły się w 2004 r. Osman Hamdi Bey wykonał ten obraz na podstawie fotografii, na której stoi obok do fontanny.

• Lampa Naftowa - Prace Wykonane w Izniku

Pod koniec XV i na początku XVI wieku w warsztatach iznickich rozpoczęła się zupełnie nowa era. Komunikacja pomiędzy mistrzami kafli, którzy wcześniej pracowali jako podróżnicy, osiadłymi w Izniku, a Nakkaşhane założonym przez Fatiha Sultana Mehmeda (15-16) w Pałacu Topkapı, przyspieszyła rozwój stylistyczny.

Ta wielobarwna lampa oliwna, będąca jedną z najwyższej jakości ceramiki okresu osmańskiego, ma na szyi napisane słowo „Kelime-i Tevhid” (akceptując boskość Allaha) i została zbudowana dla meczetu Sokullu Mehmeda Paszy (1571-1572) ) w Kadırga w Stambule. W tym dziele można dostrzec „koralową czerwień”, najbardziej charakterystyczną cechę XVI wieku.

• Wieszak na lampę oliwną (kula ozdobna) - artefakty wykonane w Kütahya

Produkcja płytek i ceramiki w Kütahya od samego początku rozwijała się równolegle z produkcją Iznik. Analizy naukowe płytek i ceramiki znalezione w Izniku i Kütahya wykazały, że w obu miastach zastosowano tę samą technologię, z kilkoma różnicami.

Warsztaty Kütahya zyskały na popularności po zakończeniu produkcji w Izniku na początku XVIII wieku. Dzięki polityce produkcyjnej, która stawia na pierwszym miejscu potrzeby ludzi i swojemu niepowtarzalnemu stylowi, przetrwała do dziś. Artefakty wytworzone w Kütahya w zbiorach muzealnych datowane są na początek XVIII-XX wieku.

Uderza postać skrzydlatego anioła (Serafina) na wieszaku na lampę oliwną, datowanym na drugą połowę XVIII wieku i wykonanym dla kościoła. Wieszaki na lampy oliwne, zwykle wykonane w kształcie jajka, zawieszane są na lampach za pomocą łańcuszka.

• Artefakty Çanakkale

Çanakkale to lokalny ośrodek ceramiczny oddzielony od Iznika i Kütahya, charakteryzujący się różnymi formami i ciekawymi wzorzystymi dziełami od końca XVII wieku do pierwszej ćwierci XX wieku. Pod koniec XVII wieku podróżnicy odwiedzający Çanakkale wspominają w swoich pracach o wytworzonej tu ceramice. Prace prezentowane na wystawie pochodzą z XVIII i początków XX wieku.

Tablica przedstawiająca sylwetkę żyrafy pośrodku stylizowanych drzew jest jednym z przykładów jakościowych datowanych na drugą połowę XIX wieku.